آخرین یکشنبه خانه شماره ۵۰

خواستم بنشینم روی مبل جلو پنجره و اینها را بنویسم ولی میسر نشد چون مبل جلو پنجره را فروخته‌ام به رابرت. همان که با پدر مسنش آمدند و مبل را به سختی بردند. برای همین است که نشسته‌ام پشت میز ناهارخوری چوبی که ۱۴ سال با شهروز از دست دوم فروشی خیریه ارتش رهایی بخش در خیابانی در اسکاربورو خریدیم. با چهارصندلی. پشتم کتابخانه‌است. خالی از کتاب. همه کتابهای را در جعبه گذاشته‌ام و رویشان نوشته‌ام بوک‌س. کتابخانه‌ خالیست. سعی کردم به خاطر بیاورم وقتی کتابخانه را به دیوار نصب کردیم ولی یادم نیامد. یادم آمد من ایران بودم با بچه تا کتابها را بیاورم و کتابخانه را هم شهروز به دیوار وصل کرد. شهروز، کیوسک، نامجو، صدای ساز از زیرزمین، صدا گریه من، پدرم روی صندلی جلو در، چهاردست و پا راه رفتن ایلیا، کابینتهای که هیچوقت تمام درهایش را نتوانستم ببندم، خنده‌های دور میز، سی سالگی، چهل سالگی، تولدها، جدایی‌ها، تنهایی‌ها، شبهای ترسیدن از حضور دیگران .. همه آوار شده‌اند روی عصر یکشنبه.

مهرداد رفت از خانه دوستش چمدان بگیرد. من با خانه تنها شدم. با جای قابهای روی دیوار که دیگر رنگشان با باقی دیوار فرق دارد. با اتاق پسرم. که چهاربار در این یازده‌سال تختش را عوض کرده‌ام. با خاطره دوستانی که حتی شاید امروز اسم من را هم به خاطر نیاورند. با یاد بازی نور آن شومینه چوبی روی تن‌‌ها و تنهایی من.

سالها منتظر این روز بوده‌ام. پنج سال پیش دلم می‌خواست از این خانه بروم. خاطرات این خانه سرم را سنگین می‌کنند و روحم را زمینگیر. هرگوشه‌اش من را یاد زندگی می‌اندازند که سالها بعد از پایانش دلتنگش بودم. گاهی خودم را مچاله در کنار تخت با ملافه‌های سفید به خاطر می‌آورم و همزمان خودم را با لباسی سیاه و کوتاه در حال پنیر بریدن در همین آشپزخانه کهنه با گیلاسی ویسکی در دست. خاطرات خوشی و خنده این خانه همیشه بیشتر بوده است از تنهایی و گریه. این خانه صدای قدمهای بچه‌من را شنیده، صدای نیمه‌شب ترسیدنش را. خودم در این خانه از زنی ۲۸ ساله به زنی ۴۲ ساله تبدیل شده ام. این خانه همه آنچه را که من از سرگذرانده‌ام را شاهد بوده است. شاید برای همین است که دلم می‌خواست بروم. من آدم حمل خاطرات نیستم. آنهمه این همه خاطره. خاطره اولین تمرین دست جمعی کیوسک در این زیرزمین. صدای خنده‌ها، صدای چوب درامز شهروز. صدای لرزیدن لیوان‌های خانه از گیتار بیس علی.

این خانه من را بیشتر از خانه والدینم می‌شناسد. صدای گریه و خنده از ته دل و حسرت و عاشقیت را شنیده. این خانه پسر من را بزرگ کرده است. هزاربار دستمال کشیده‌ام ولی تا رونن بیاید و دیوار را رنگ تازه بزند هنوز روی در اتاقش جای اولی خطخطی زندگیش نامحسوس پیداست. اگر عمیق نفس بکشم بوی شیرینی یکسالگی پسرم را می‌شنوم.

یکشنبه دیگر من در این خانه نخواهم بود. به خانه خودم خواهم رفت که سالها خوابش را می‌دیدم. خاطرات را در هزارجعبه بسته‌بندی کرده‌ام و ته سرم گذاشتم ام. روی جعبه‌ها نوشته‌ام مموریز، سوییت مموریز.

پنجره خانه جدید هم درختی روبرویش دارد. دوباره جایم را برای نوشتن پیدا خواهم کرد. آنجا هم داستانی خواهم نوشت.  ولی در این لحظه وسط در چمدان ریختن لباسهایم آمدم نشستم روبروی پنجره، آخرین غروب دلگیر یکشنبه‌اش را نگاه کردم و به این خانه شماره ۵۰ گفتم که چقدر دوستش دارم و چقدر بابت تمام آنچه زیر سقفش تجربه کردم از خودش و دیوارهایش متشکرم.
مواظب خاطرات زیبای من باش ای خانه سبز شماره پنجاه.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۴ دیدگاه

برای فروش: کفش نوزاد، هرگز پوشیده نشده *

ونه‌گات در کتاب سلاخ‌خانه شماره پنج یک روایت دارد از یک مستند درباره جنگ که بیلی پیل‌گریم دارد آنرا از آخر به اول نگاه می‌کند. این روایت در چشم من زیباترین فیلم مستندی است که از جنگ روایت شده
“بیلی فیلمِ آخر شب تلویزیون را یک بار از آخر به اول و بار دوم به طور عادی از اول به آخر تماشا کرد. فیلم درباره بمب افکنهای آمریکا در جنگ جهانی دوم بود و درباره مردان شجاعی که آنها را به پرواز درمی‌آوردند. از چشم بیلی که فیلم را برعکس تماشا می‌کرد داستان آن چنین بود:
هواپیماهای آمریکایی، که پر از سوراخ و مردهای زخمی و جنازه بودند، از فرودگاهی در انگلستان، پس پسکی از زمین بلند می‌شدند. در آسمان فرانسه، چند جنگنده آلمانی پس پسکی پرواز می‌کردند و ترکش خمپاره‌ها و گلوله‌ها را از بدنه هواپیماها و تن خدمه آنها می‌مکیدند.
گروه هواپیماها پس پسکی از روی یکی از شهرهای آلمان که در شعله های آتش می‌سوخت پرواز می‌کردند. بمب افکنها دریچه مخزن بمبهایشان را باز کردند، با استفاده از یک سیستم مغناطیسی معجزه آسا شعله‌های آتش را کوچک کردند، آنها را به درون ظرفهای فولادی استوانه ای مکیدند و ظرف‌های استوانه‌ای را به درون شکم خود بالا کشیدند. ظرف ها با نظم و ترتیب در جای خود انبار شدند.
وقتی هواپیماها به پایگاه خود بازگشتند، استوانه‌های فولادی از جای خود پیاده شدند و با کشتی به ایالات متحده آمریکا بازگردانده شدند. این استوانه‌ها را در کارخانه‌هایی که شبانه‌روز کار می‌کردند، پیاده کردند و محتویات خطرناک آنها را به مواد معدنی مختلف تجزیه نمودند. دردناک این که بیشتر این کارها را زنان انجام می‌دادند. مواد معدنی را برای عده‌ای متخصص در مناطق دورافتاده حمل کردند. این متخصصان کارشان این بود که مواد معدنی را به داخل زمین برگردانند، با زیرکی آنها را پنهان کنند تا دیگر هرگز این مواد معدنی نتوانند به کسی آسیبی وارد کنند”

مادرم به چیزی که کسی  خودش خلق کرده باشد و در تولیدش پیرو مد یا عرف یا سنت نباشد می‌گوید «من-دَر-آوردی». مثلا تعریف می‌کرد که بعد از اجباری شدن حجاب برای زنان مادربزرگم با پارچه چادری گلدار مانتو دوخت تا به اجبار مانتو و روسری قهوه‌ای، خاکستری و سورمه‌ای دهن کجی کند و علاوه برآن تنش زیر پارچه نخی کمی هوا بخورد. بعد در توصیف مادرش گفت «مادرم با این حجاب من در آوردیش، اون مانتو گلدار چیت و موها و شال نخی سفیدش در خیابان بین سیاهی دلگیر تحمیل شده به همه زنان، می‌درخشید» یا اگر غذای می‌پخت که نه از روی کتابی رزا منتظمی دستورش را برداشته بود نه سینه‌به‌سینه یادش گرفته بود می‌گفت یک شام من‌درآوردی براتون پختم. نمی‌دانم شاید این کلمه‌ «من‌در‌آوردی» هم از این لغات من‌درآوردی مادر من باشد. نمی‌دانم.

آنوقت همین مادر من یک رسم من‌درآوردی دارد که وقتی می‌آید بدرقه بچه‌ و نوه‌اش فرودگاه هرچه التماسش کنی ما که از دروازه رد شدیم برو خانه نمی‌رود. می‌گوید طیاره بپرد بعد. هرچه بگویی سه ساعت مانده به پرواز برو خانه،  گوش نمی‌دهد. یکبار بهش گفتم نگرانید هواپیما نپره؟ گفت نه، نگران که نه، بیشتر امیدوارم که نپره، بیای بیرون، سه تایی بریم خونه و یک شب بیشتر ببینمت. معمولا تنها می‌آمد فرودگاه برای بدرقه. خودش اصرار داشت وگرنه من راضی نبودم تا آن بیابان سیاه بیاید ولی تا دهانت را باز می‌کردی بگویی مامان می‌شه ما خودمون… جواب می‌داد خواهش می‌کنم حرفش را هم نزن. با همان نگاه و لحن جدی هم ‌می‌گفت که وقتی نوجوان بودم در مورد دیروقت خانه آمدن و سفر رفتن با دوست پسر می‌گفت. خواهش می‌کنم حرفش را نزن! این جمله همیشه پایان اصرار و التماس بود. و مادرم هربار بعد از آنکه پدرم پشت سرمان آب می‌ریخت و اشک‌هایش از بین سبیل‌های سفیدش سرازیر می‌شدند، همراه ما می‌آمد.
بیشتر راه آه می‌کشید. من آه نمی‌کشیدم ولی عمیقتر نفس می‌کشیدم که بوی عطرش که قاطی می‌شد با کرم دستهایش در ملاجم بماند. مدام بچه را که خواب و بیدار بود فشار می‌داد به تنش، موهایش را می‌بوسید. خجالت می‌کشید من را جلوی راننده ببوسد ولی دست من را بین دستانش نگه می‌داشت. می‌پرسیدم سه ساعت تا پرواز را در فرودگاه چه می‌کنی؟ برنامه‌های تفریحی من‌درآوردی پشت هم ردیف می‌کرد. چای می‌گیرم می‌نشینم خوشبختهایی که بچه‌هاشون  تازه رسیدن رو نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم خوشا به سعادتشون، منم چند هفته قبل جای خروج، قسمت ورودی فرودگاه بودم. هیچ نگران من نباش. من اصلا عاشق شبهای فرودگاهم. کجا بهتر از کافی‌شاپ فرودگاه. دروغ می‌گفت. او فقط عاشق ما بود و می‌خواست تا لحظه آخر زیر سقفی باشد که ما بودیم. فقط همین.

زورم به مادرم نمی‌رسید. هربار می‌رفتم با بچه و چمدانم و دلتنگی. تمام مدتی که روی صندلی‌ها دراز می‌کشیدم فکر می‌کردم مادرم کجا نشسته است. روی کدام صندلی ناراحت؟ وقتی سوار می‌شدم آخرین تماس بقول خودش ، غیر راه دور، را می‌گرفتم. تند تند می‌گفتم ما سوار شدیم. باید موبایلم را خاموش کنم. هواپیما دارد می‌پرد. بازهم قربان صدقه می‌رفت. صدایش همیشه بغض داشت و خوابزده بود. می‌گفتم می‌روید خانه نه؟ می‌گفت آره. بعد من موبایل را خاموش می‌کردم. کمربند بچه‌ام را سفت می‌کردم و منتظر می‌ماندم که هواپیما بپرد. مادرم لابد با آن قدمهایی که در این شانزده سال هربار که می‌دیدمش آرامتر شده بودند، با آن شال که یکوری انداخته بود روی موهای نازک زیبایش می‌رفت تا دم در. بقول خودش با راننده کرایه را طی می‌کرد. بعد لابد سوار می‌شد و نگاه می‌کرد به آسمان شب. هر طیاره‌ای که می‌پرید لابد در دلش و با حسرت می‌گفت این بچه و نوه من است که می‌رود؟ یا آنطور که خودش ما را صدا می‌کند، لابد جای بچه به ترکی می‌گفت نفس.

از آن شب که هواپیمای اوکراین را با شلیک دو موشک به آتش کشیدند. از آن شب که آن همه جان عزیز در آسمان سوختند هربار به یکی از آنهایی که در هواپیما نبودند ولی تمام زندگی‌شان بعد آنشب سوخت فکر می‌کنم. شبهای زیادی خودم را جای والدینی گذاشتم که کودکان نه و ده ساله‌شان به خانه برنگشت. چون من هم یک بچه ده ساله دارم. به آن اتاقهای پراز کتاب و اسباب بازی و بوی بچه بود و چراغش دیگر هیچوقت روشن نشد، فکر کردم و هربار گریه کردم. به آن کفش قرمز نوزاد که هیچوقت به پای صاحبش تنگ نشد*. یک شبهایی مثل امشب به همه والدینی فکر می‌کنم که مثل مادر من آنشب بچه‌ها را بدرقه کردند. موهایشان رو بوییدند و بوسیدند. اشک ریختند و از فرودگاه به خانه برگشتند و نمی‌داستند از بدرقه ابدی برمی‌گردند. چند مادر به این رسم من‌درآوردی در فرودگاه بودند وقتی فرزنداشان، نوه‌هایشان و نفس‌هایشان در آسمان آتش گرفته بودند و می‌سوختند؟ کدامشان آتش را دید. به قدمهای مادرم فکر می‌کنم. به قدمهای سست و لرزان مادران و پدران در راه برگشت دوباره به فرودگاه در آن شب شوم. به اشکهای سرازیر از بین سبیل‌های سفید.

ونه‌گات در صفحه سی و چهار همان کتاب ** می‌نویسد «ببین سام، این کتاب خیلی کوتاه و قره‌قاطی و شلوغ و پلوغ است، علتش هم این است که انسان نمی‌تواند در مورد قتل‌عام حرف‌های زیرکانه و قشنگ بزند، بعد از قتل عام، قاعدتاً همه مرده‌اند، و طبعاً نه صدایی از کسی در می‌آید و نه کسی دیگر چیزی می‌خواهد. بعد از قتل‌عام انسان انتظار دارد آرامش برقرار شود، و همین هم هست، البته بجز پرنده‌ها.
و پرنده‌ها چه می‌گویند؟ مگر درباره‌ی قتل‌عام حرف هم می‌شود زد؟ شاید فقط بشود گفت:«جیک، جیک، جیک؟»

به پسرهایم سپرده‌ام که تحت هیچ شرایطی در قتل‌عام شرکت نکنند و خبر قتل‌عام دشمن نباید باعث خوشحالی و ارضای خاطر آنها شود.

به علاوه به آنها گفته‌ام که نباید برای شرکت‌هایی که وسایل قتل‌عام می‌سازند کار کنند، و تحقیر خود را نسبت به کسانی که گمان می‌کنند به این نوع وسایل نیازمندیم، ابراز دارند.»

راستش امشب جز به والدین داغدار،  به تو که فرمان شلیک را دادی هم فکر می‌کنم. تو از قتل عام آنشب به فرزندانت چه گفتی؟ از قتل عام مگر می‌شود حرف زد؟ از آن کفش قرمز کودکانه. از مادری که در هواپیما بود وقتی آتش گرفتن هواپیما را دید. احتمالا خم شد روی صندلی کناری. تنش را سپر فرزندش که ترسیده بود کرد و بزرگترین دروغ زندگی را به او گفت. گفت نترس مامان. هیچی نیست، من اینجام درحالیکه که می‌دانست هیچ کاری نمی‌تواند بکند و رسم روزگار چنین است.
تو، تو چطور به مادر خودت گفتی که فرمان قتل عام دادی؟ لابد چیزی نگفتی. صرفا گفتی «جیک جیک جیک».

ـــــــــــــــــــــــ

* کوتاهترین داستان جهان یک داستان شش کلمه‌ای است که نسبت می‌دهند به همینگوی. کوتاه است ولی غمگین و وقتی کفش قرمز را دیدم یاد این داستان افتادم
“For Sale: Baby Shoes, Never Worn”
برای فروش: کفش نوزاد، هرگز پوشیده نشده

**سلاخ‌خانه‌ی شماره‌۵ – کورت ونه‌گات – ترجمه‌ علی اصغربهرامی

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۷ دیدگاه

هدازر

میترسم دیگر خوش نگذرد.
میترسم هیچکس را دوست نداشته باشم.
میترسم تکرار شود.
همه چیز فقط تکرار شود.
میترسم.
هدا زرباف ۱۳۶۱-۱۳۹۹

هدا اگر اونی که مرده بود تو نبودی لابد الان این حرفها رو برای خودت می‌نوشتم و تو شاید بعدتر اسکرین‌شاتش رو استوری می‌کردی. اگر اونی که سوگوارشم تو نبودی قطعا موقع نوشتن این حرفها در مورد دوست جوانی که دیشب مرده دقت می‌کردم. می‌گشتم دنبال کلمات فاخر، غیر معمولی، نیم‌فاصله‌هام رو درست رعایت می‌کردم که بعد که استوریشون می‌کنی خجالت نکشم. با اینکه همیشه اسم رو حذف می‌کردی و کسی نمی‌فهمید اونی که نگارشش پراز غلطه منم یا دوست دیگری ولی خودم که می‌فهمیدم. امشب ولی دقت نمی‌کنم. چون نمی‌تونم. هم تار می‌بینم انقدر که گاه و بی‌گاه گریه کردم هم ذهنم کار نمی‌کنه و از همه مهمتر تو دیگر نیستی که برات بفرستمشون. تو دیگر نیستی. نیستی؟ مگه می‌شه نباشی؟

هدا فقدان داشتن کسی که امروز براش از فقدان تو حرف بزنم، یعنی فقدان به توان دو و فقط یکی مثل تو می‌تونه هم زیبایی و هم فقدان رو به توان برسونه.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | دیدگاه‌تان را بنویسید:

دَریس عزیز، اگر اینجا رو می‌خونی به جِیل ایمیل بزن.


شلخته‌ام. نه در همه چیز در کاغذداری و نگهداری مدارک. نه فقط مدارک، در مرتب کردن کمد لباس و کابینت‌های آشپزخانه و اتو کردن لباسها و … قبول تمام و کمال شلخته‌ام ولی الان وقت این حرفها نیست. شلخته‌ام چون اگر نبودم مجبور نمی‌شدم برای پیدا کردن یک کاغذ وام مربوط به همین یکی دوسال پیش کل زونکن مدارک را از سالها قبل زیر رو کنم و برگ برگ جلوی چشمم بگیرم تا بخاطر بیاورم این برگه چیست و چرا. دست آخر چی پیدا کردم؟ مدرک روزی که آپارتمان پایین رو خریدیم. پونزده سپتامبر دو هزار و هشت. بچه اکتبر دو هزار و نه بدنیا اومد. خب یک مدرک دیگه هم پیدا کردم، یعنی خودش برام فرستاد چون من مدرک خودم رو گم کرده بودم. سند حضانت فرزند مورخ روزی که از خونه رفت، پونزده سپتامبر دوهزار و پونزده. دقیقا همون روز که خونه رو خریدیم هفت سال بعد اون رفته. یعنی ساعت کوک کرده بوده؟

هفت از اون عدد ادایی‌هاست. هفت گاو لاغر نبودن که اومدن در خواب عزیز مصر هفت گاو فربه را خوردند؟ خداوند کل جهان هستی رو در هفت روز سرهم نکرد. رستم از هفت خوان رد نشد؟ آدم رو چرا هفت‌سالگی می‌فرستن مدرسه؟ چرا هفت؟‌ کف زیرزمین نشستم و فکر کردم امسال پونزده سپتامبر کجا بودم. سعی کردم چند مناسبت مهم دیگه مرتبط به این روز پیدا کنم ولی چیزی یادم نیومد. حتما چندتا اتفاق مهم پونزده سپتامبری دیگر هم بوده ولی من مدارکشون رو گم کردم. مثل همین سند مالیات دوسال پیش کوفتی که پیداش نمی‌کنم. لابد یک پونزده سپتامبری من عضویت باشگاه بدن‌سازی رو کنسل کردم و حتما یک پونزده سپتامبر دیگه شرکت بیمه بابت روکش دندونم برام اخطار فرستاده یا یک پونزده سپتامبری سوییچ ماشین قبلی رو گم کردم.

به زودی دارم از این خونه می‌رم. خیلی خوشحالم. وقتش بود ولی نمی‌دونم چرا کف زیرزمین ناگهان خاطرات آوار شدن روی سرم. خاطراتم با همین خونه. یادم می‌آد بچه بلد نبود از پله‌های زیرزمین بره پایین. بالارفتن رو بلد بود و دستهاش رو کثیف می‌کرد چون چهاردست و پا بالا می‌رفت. من پشت سرش می‌ایستادم که پس پسکی پرت نشه ولی کمکش نمی‌کردم. خودش هم کمک نمی‌خواست. الان هم نمی‌خواد. پونزده سپتامبر دوهزار و پونزده هم کمکی نخواست. من هم کمکی نخواستم. من هیچوقت کمکی نخواستم. انقدر کمک نخواستم که گاهی کلمه کمک رو کلک تایپ می‌کنم، یا کیک یا کپک یا کوک.

همون کف زیرزمین فکر کردم چی شد. چرا از دقیقا هفت سال بعد امضا کردن این سند مشترک، اون سند نامشترک رو امضا کردیم. چه وقت فکر کردن به این چیزهاست ولی خب وقتی کف زیرزمین با کلی زونکن و عکس و دست خط و لیست خرید و رسید دریافت جفت بچه توسط بانک جفت و بلیت باطله کنسرت، و اعداد روند احاطه شده باشی لابد بهش فکر می‌کنی. اشکالات خودم رو بلد بودم. به عیوب خودم که می‌رسه شلخته نیستم. دقیق همه رو می‌دونم. با نگاه فلسفی اگر بخوای بررسی کنی و اگر اشکالات و اشتباهات من رو تخم‌مرغ فرض کنیم ، اون هم کلی مرغ داشت. خیلی زیاد. یک مرغدونی. مثل هر رابطه دیگری . منم شونه شونه تخم مرغ داشتم. اون ولی به مرغ و تخم‌مرغ باور نداشت و می‌گفت فقط و فقط تخم‌مرغ بوده و بس. خب اصرار به اینکه محاله مرغ هم وجود داشته باشه، خودش یک مرغ دیگه‌است. درهرحال مهم نیست. مهم کاغذ مالیاته که گم شده.

ایملیم رو نگاه کردم. کلید کرده بودم روی پونزده سپتامبر. پونزده سپتامبر امسال جیل ری از شرکت کاریابی به دریس ایمیل زده و نوشته دنبال جوشکار می‌گردن و اگر هنوز جویایی کارم رزومه‌ رو براش بفرسته. جیل ایمیل رو اشتباه به اکانت کتاب من زده. همون کتابی که سال دوهزار نه منتشر کردم. همون کتابی که سه ماهه حامله بودم وقتی منتشر شد. روز انتشارش توکا اینجا بود، مهسا هم بود، بچه‌ام هم توی دلم بود، و اون روز نه مرغی بود نه تخم مرغی. سه ماه بعد البته اولین مرغ رو دیدم. درهرحال نمی‌دونم چرا جیل روز پونزده سپتامبر اینکار رو کرده. من واقعا برای تحمل این همه اتفاق در روز پونزده سپتامبر ضعیفم. به جیل هم همون روز جواب دادم که احتمالا ایمیل غلطه و تا دیر نشده بگرده دریس رو پیدا کنه. البته اون روز پونزده سپتامبر برام روز خاصی نبود. هنوز هم نیست. اولین بار نیست که نامه اشتباه برام می‌آد. سال دوهزار و هفده هم گواهی فوت همسرم که در ۹۷ سالگی مرده بود اومد دم خونه. کل روز بعدش معطل شدم که زنگ بزنم مرده‌سوزخانه‌ای که گواهی رو صادر کرده بود و توضیح بدم که گواهی رو اشتباه فرستادند و من همسری نداشتم و ندارم. نمی‌دونم چرا فکر می‌کردم وظیفه اخلاقیم حکم می‌کنه این کار رو بکنم. می‌خواستم زودتر گواهی رو بفرستن به نشانی درست. چرا اصرار داشتم؟  احتمالا همسر متوفی هم یک مدت صبر می‌کرد و بعد خودش پیگیر می‌شد. شاید ترسیدم در زمان انتظار برای گواهی فوت همسرش خودش هم فوت کنه. نمی‌خواستم در انتظار بمیره. انتظار چیز کثیفیه.

نامه‌ مالیات رو پیدا کردم. باقی رو دوباره و بی‌نظم چپوندم توی زونکن. می‌شد مرتبشون کنم که دفعه بعد به این فلاکت نیفتم ولی شلختگی هم یکی از تخم‌مرغهای من است. برگشتم بالا و عکس نامه رو برای بانک فرستادم و فکر کردم اول نه مرغ بود و نه تخم مرغ، خروس بوده. شاید زلیخا یکشب خواب دیده که یک پونزده سپتامبر لاغر هفت سال بعد می‌آد و یک و پونزده سپتامبر چاق رو می‌خوره. شاید به جیل ایمیل بزنم و بگم از شهرباریک تماس می‌گیرم، هنوز جوشکار می‌خوای؟

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۲ دیدگاه

خانه‌های کهنه دلباز

این مسیری که می‌دوم واقعا زیباست. یادم نیست از کی شروع کردم به دویدن در این مسیر. یک دشت فراخ است با راهی پیچ در پیچ در میانش و کلی دکل برق. دکل برق حالا خیلی زیبا نیست ولی به چشم من زیباست.

قبلش در آن یکی مسیر می‌دویدم. دلم برای آن مسیر خیلی تنگ می‌شود. برای کوتاه شده بود و مشکل در پیاده‌رو دویدن این است که مدام پای آدم بخاطر شیب نرم کناره هایش بالا و پایین می‌رود و آنجای لگن آدم که پا به آن وصل می‌شود گاهی درد می‌گیرد. بله باید ساکن یک شهر مسطح باشی که نفست انقدر از جای تخت درآید که بگویی پیاده‌رو برایم کم تخت است. در حال مسیر قبلی هم چیز پیچیده‌ای نبود خیابان خودمان را می‌گرفتم می‌دویدم به سمت شرق. دو کیلومتر که می‌دویدم تمام می‌شد بعد برمی‌گشتم به سمت غرب و خب می‌شد چهار کیلومتر. کم‌کم تیز و بزتر شدم و شروع کردم خط را به مربع تبدیل کردن. یعنی اول پانصد متر می‌رفتم به سمت شرق بعد پانصد متر شمال. بعد دوباره یک و نیم تا شرق. بعد پانصد تا جنوب. بعد دو کیلومتر غرب. پنج کیلومتر خدمت شما.
مسیر خوبی بود. خاطره‌ساز بود. تمامش مسکونی و چه خانه‌های قشنگی. قبلا گفته بودم – خب حالا یکبار دیگه هم بگو- که بزرگترین زیبایی خانه‌های این شهر این است که نه دیوار دارد نه پرده. بدون اینکه برایش شعر بگویند دانه‌های دل آدمها پیداست. سرک می‌کشیدم در خانه‌های مردم. بسته به ساعتی که می‌دویدم کسی داشت چای می‌خورد یا تلویزیونی روشن بود یا هیچی، سکوت و تاریکی. خانه‌های گرانتر و نوسازتر را سخت‌تر می‌شد دید زد. چون دیگر گاراژ کنار خانه ندارند تا بتوانند همه زمین را بدهند زیر خانه تا خانه‌ای با سالن‌ و سرسرای بزرگتر بسازند. سالن‌هایی که هیچوقت هیچکس رو مبلهایشان نخواهد نشست چون همه اهل خانه همان فضای دوازده متری حاشیه آشپزخانه لازم دارند که تلویزیون خانه آنجاستو درهرحال بابت این سالن تاریک و غمگین اضافه معمولا طبقه اولشان خیلی بالاتر از سطح پیاده‌رو ساخته شده‌ که بتوانند گاراژی را که از کنار خانه کش رفته‌اند بچپانند زیر ساختمان بکارند و خب مگر قد من چقدر است که بتوانم داخل آن خانه‌ها را ببینم. راستش خیلی هم علاقه‌مند نبودم. معمولا پنجره بر خیابان خانه‌های نوساز سالن خانه است که همیشه خالی‌ست. مبلهای کمرنگ رستورشن هاردور و آباژورهای پایه نقره‌ای کنار هم نشسته‌اند و برای هم لبخند بی‌روح می‌زنند. چیزی برای دیدن نیست.

چندماهی در همین خیابان دویدم ولی خب سرعتم خیلی کند بود. به نظر خودم البته خوب بود. از نظر من همیشه سرعتم خوب است چون نمی‌دانم اصلا چه خوب است چه بد. چقدر زیاد است چقدر کم. وقتی من باشی هیچوقت با هیچ‌چیزی مسابقه نداری و هیچوقت حس نمی‌کنی کندی یا کمی. هیچوقت درصدد ماراتن دویدن نیست. می‌دوی که دویده باشی و زندگی مردم را از پنجره‌هایشان حدس بزنی. دروغ می‌گویم، تازگی‌ها نه در دویدن در چیزهای دیگر زندگی مسابقه گذاشته‌ام، با خودم. خیلی هم رقت انگیز است ولی این موضوع امروزم نیست. یک روز دیگر درباره‌اش می‌نویسم.

خانه شماره صد و هفتاد سه بچه‌دارند و یک سگ. سگ تنها موجود زنده‌ خانه است که به باقی ساکنین خانه عشق می‌ورزد یا حداقل بلد است ابرازش کند. بچه‌ها ساکت و کم‌رنگند. پدر و مادر زیادی به یک کف دست چمن‌ جلوی ور می‌روند. خانه‌های جدید اکثرا چمن دم در ندارند ولی تا دلت بخواهد سطح آسفالت شده برای پارک کردن ماشین دارند. در طراحی خانه‌های جدید فقط به ماشین‌ها فکر شده. مادر با یک کلاه عجیب که از پشتش پارچه نخی آویزان است ساعتها می‌نشیند روی چهارپایه و دست می‌برد لای آن یک ذره چمن، دنبال علف هرز می‌گردد. بچه‌ها بی‌حوصله یک توپ بسکتبال کم‌باد را به سمت حلقه پرت می‌کنند. توپ چندباری مسیرش را کج می‌کند و به سقف بی.ام.و بژی رنگی می‌خورد که پدر دارد با حوله براقش می‌کند. ماشین زیادی برق می‌زند. پدر می‌زند زیر توپ. بچه‌ها دیگر حوصله توپ را ندارند. سر می‌برند در موبایلهایشان. سگ بین مادر و پدر و بچه‌ها می‌دود. نمی‌داند به کدامشان محبت کند. معلوم است هرکدام را که میلیسید دلش برای لیسیدن آن یکی تنگ می‌شود. طفلک سگ نمی‌داند با این همه عشق چه کند.

خانه شماره صد و هفتاد و پنج درش قرمز رنگ است. نه فقط در ورودی خانه. در گاراژ که همیشه مقابلش یک ماشین کوچک قرمز رنگ پارک شده. حیاط جلوی خانه واقعا زیباست. گاراژ کنار خانه است و قد من به پنجره‌ها می‌رسد. همه چیز خانه زیباست حتی آجرهای دیوارش و شیروانی قشنگش و زن و مرد صاحب خانه‌ هم. در ورودی در میانه خانه است و هر دو طرفش دو پنجره زیبا. خانه را انگار از روی نقاشی کودکان ساخته‌اند. حتی از دودکشش گاهی دودی سفید بیرون می‌آید. انگار که همیشه یک پاپ -رهبر مذهبی کاتولیکان جهان- جدید پیدا کرده باشند. خانه همه‌چیزش رویایی‌ست البته برای من که رویایم را در گرمای خانه‌های قدیمی پیدا می‌کنم. اگر قبل پنج عصر بدوم زن و مرد را می‌بینم که در پنجره سمت راستی غذا درست می‌کنند یا کاری مشابه آن. از بیرون درست معلوم نیست. درهرحال در آشپزخانه‌اند. نور آشپزخانه زرد است و سینک ظرفشویی روبروی پنجره. اگر دیرتر از هشت بدوم در پنجره سمت چپ نشسته‌اند. تلویزیون روشن است و نورش را از پیاده‌رو می‌بینم. روی سنگهای جلو خانه یک سری اسباب بازی چوبی کوچک چسبانده‌اند. چند مرد و زن چوبی که از سنگ بالا می‌روند و یک در کوچک که چسبانده‌اند روی تنه درخت انگار که درخت خانه لی‌لی‌پوتی‌ها باشد.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۴ دیدگاه

پیوند ناگسستنی آقای فلانی و خانم چیز

یکی از مشکلات روز اول رابطه اگر کارشناسان زبردست رابطه اجازه بدهند در این مرحله رابطه صدایش کنیم، این است که نمی‌دانی حدودا حمامش چقدر طول می‌کشد و چقدر وقت داری که بروی سر کیف پولش تا گواهینامه‌اش را بررسی کنی تا اسمش را بخاطر بیاوری. از لحظه‌ای که رفت داخل حمام تا الان که شیر پاشویه وان را باز کرده تقریبا پنج دقیقه گذشته. عاقلانه نبود تا قبل از شنیدن صدای دوش حمام بروم سر کیفش چون در این فاصله همیشه این احتمال وجود دارد که آدمها بیرون بیایند به دنبال حوله یا سوالی در مورد دستمال توالت یدکی یا روش تنظیم درجه حرارت آب.

همه پنج دقیقه ای که منتظر بودم آب را باز کند داشت آهنگی را به سوت می‌زد. خیلی هم خوب می‌زد. نمی‌‌توانستم حدس بزنم پنج دقیقه مشغول چه کاری می‌تواند باشد که سوت هم بزند؟ نشسته باشد سر توالت؟ نباید وسطهایش سوتش قطع کند تا عضلاتش را منقبض کند؟ ریشش را مرتب کند؟ با کدام تیغ یا قیچی؟ تیغ پاهای من یا قیچی کوتاه کردن موهای داخل بینی ماضی‌یارم؟ خودش را شاید نگاه می‌کرده در آینه دستشویی. آن آینه همه را گرفتار می‌کند. آینه را در جای درستی نصب کرده‌ام. قدی با نوری که از پنجره غربی حمام مورب می‌تابد. خودم بارها عاشق خودم شده‌ام در آن آینه. پوستم را زیتونی روشن می‌کند و شکمم را تخت. البته فقط در حالت تمام رخ. در حالت نیم‌رخ باسنم را برجسته و سفت نشان می‌دهد ولی خب شکمم را تا بالای ناف صاف ولی بعد ناف برآمده. اگر نفسم را رها کنم که همان قبل ناف را هم برجسته می‌کند ولی مهم نیست باسنم را واقعا خوش‌فرم و براق نشان می‌دهد. آینه خوبیست. مطمئنم آقای فلانی هم همه پنج دقیقه را درگیر انعکاس تصویرش در آینه بوده است.

آقای فلانی بدون آینه و نور مورب هم مرد قشنگی‌است. در چشم من حداقل. بین ریش و موهای سینه‌اش تک و توک مویی سفید شده و موهای سرش تاب قشنگی دارد که گرمای هم‌آغوشی مرطوب و مجعد‌ترش هم می‌کند. روی ساعد دست راست و کنار چشم چپش جای بریدگی است. اولین بار که دیدمش درمورد بریدگی دستش پرسیدم و او قصه پرت شدنش از صخره را برایم تعریف کرد و بدون اینکه من پرسیده باشم داستان زخم چشمش را. بعد من داستان کور شدن موقتم را برایش گفتم. بعد او از گم شدنش در جنگل برایم گفت. از تصادفش. از مرگ مادرش. من از مرگ گربه‌ برایش گفتم و از روزی که هم‌خانه قبلی ترکم کرد. او از جدایی سختش زمان دانشجویی در آن شهر کوچک وقتی که تنها و غریب بود حرف زد. بعد فهمیدیم که هردو در زمانی متفاوت ساکن آن شهر کوچک بوده‌ایم. پس از آن شهر کوچک حرف زدیم و مغازه صدف فروشی نبش خیابان چارلز. بعد او برایم از تبحرش در انتخاب صدف گفت. من برایش از نفرتم از پختن و خوردن خرچنگ گفتم. او گفت من هم. بعد مچ دستم را گرفت و گفت چقدر انگشتان قشنگی داری و من خندیدم. چرا خندیدم؟ آدم چهل ساله کجا به چقدر انگشتان قشنگی داری می‌خندد و با همان انگشتان قشنگ زخم کنار چشمش را نوازش کردم.

حالا او حمام است و من داستان تمام زخمهای جسمی و روحی‌اش را می‌دانم ولی اسمش را نه. حتما جایی خودمان را بهم معرفی کرده‌ایم ولی یا صدا زیاد بوده یا سرمان گرم. من هم بی‌دقتم هم حافظه بدی در یادآوری اسامی دارم. خجالت می‌کشم که اسمش را نمی‌دانم. سعی می‌کنم مثل همیشه همه چیز را بیاندازم گردن قیدهای دست و پاگیر اجتماعی. برای خودم تکرار می‌کنم چه کسی گفته قبل از گذراندن یک شب با یک نفر باید حتما اسمش را بدانی. این قانون را همانهایی نوشته‌اند که برای جفتگیری هم شرط ازدواج را گذاشته اند. جواب نمی‌دهد می‌خواهم اسمش را بدانم چون خودم ناراحت می‌شوم کسی که تا این حد به من نزدیک شده است، اسمم را نداند.

آب باز است ولی او هنوز دارد سوت می‌زند. هنوز نرفته زیردوش چون حمامش صدای دوش نمی‌دهد و آب دارد هدر می‌شود. تردید ندارم که درگیر آینه است. کاش در ازای چقدر انگشتان زیبایی داری به جای نوازش به او گفته بودم که او هم زیباست که انقدر وقتش را جلوی آینه تلف نکند.

مشکل اینجاست که نمی‌شود از روی زمانی که فرد از بدو ورود به حمام تا رفتن زیر دوش تلف می‌کند تخمین زد چقدر حمامش طول خواهد کشید. دو برابر، سه برابر؟ خود من بعد از ورود به حمام به ابروهایم ور می‌روم. شکمم را جلوی آینه بررسی می‌کنم. با موچین چندتار موی دور پستانم را می‌کنم. گردی باسنم را جلوی آینه نگاه می‌کنم. با دستمال پشت شیرآب را تمیز می‌کنم. جلوی آینه زل می‌زنم به آن قسمت لثه بالایی که به نظرم فروکش کرده و سعی میکنم با دست هلش بدهم پایین. لثه پایین را می‌فهمم ولی چطور ممکن است لثه بالای فروکش کند؟ پس نقش جاذبه چه می‌شود؟ لثه بالایی وقتی شل می‌شود باید بریزد روی دندان. دندانی تا نیمه صورتی. آه چقدر زشت. همان بهتر که لثه از جاذبه تبعیت نمی‌کند. گاهی قبل از حمام مسواک می‌زنم. بی‌دلیل و در ساعاتی که در خدمت بهداشت دهان و دندان نیستند. دوست دارم زیر دوش گرم دهنم بوی نعنا بدهد. حتی گاهی وقتی شکمم قوسش بزرگتر از همیشه باشد تلاش می‌کنم که روده‌هایم را قبل از حمام خالی کنم. جز کوچک کردن شکم حس خوبی هم دارد قبل از پاکیزه‌ کردن بیرون تنت حس کنی از درون هم پاکیزه ‌شده‌ای. بعد با اینهمه وقت تلف کردن قبل از ورود به حمام، کل حمامم فقط ده دقیقه طول می‌کشد. حتی کمتر هفت دقیقه.

اول سرم را شامپو می‌زنم. روی شامپو نوشته سه تا پنج دقیقه روی سر بماند. بعد باعجله پاهایم رو تیغ می‌کشم. همیشه هم نصفه‌کاره. نوارهای تیغی که می‌کشم هیچوقت هم‌پوشانی ندارند. یعنی بین هر نوار سه سانتیمتری از پوست پایم که صاف و بی‌مو شده است یک نوار سه میلیمتری مو می‌ماند و بعد نوار صاف بعدی. نگرانم سه دقیقه تمام بشود. چرا انقدر نگرانم که یک دقیقه بیشتر نشود. انگار قرار است بعد از سه دقیقه شامپوی روی سرم به واجبی تغییر ماهیت بدهد. بعد از راه راه کردن پاهایم صورتم را لیف می‌کشم. چرا؟ چون می‌خواهم وقتی سرم را می‌شورم همزمان صورتم را هم بشورم و با این روش فقط یکبار مجبور می‌شوم چشمهایم را ببندم . جز این اتلاف وقت است. بعد نرم‌کننده می‌زنم و تنم را می‌شورم و بعد خودم را کامل آب می‌کشم. زمان گرفتید؟ هفت دقیقه، نه؟

سوتش قطع شده است ولی هنوز صدای دوش نمی‌آید. شلوارش روی مبل کنار پنجره است. من هنوز برهنه زیر ملافه سفید خوابیده‌ام. سعی می‌کنم تخمین بزنم چقدر طول می‌کشد کیف پولش را پیدا کنم. اگر در شلوارش نباشد حتما در جیب کتش است. کتش را دم در درآورده است. من برایش درآوردم. همان در آستانه در. انداختمش زمین. خودش انداخت. یعنی دستهایش را جوری نگه‌ داشت که کت سربخورد از تنش. انگار که مطیع من است. تلاشی برای گرفتن کتش نکرد. من برش داشتم. چیزی نگفت ولی رفتارش جوری بود که انگار بی‌خیال تو از کت مهمتری. دلم می‌خواست من هم نشان بدهم که حضورش حواس من را از هر چیزی جز او پرت کرده است ولی یک ماه بود خانه را تمیز نکرده بودم. آستانه ورودی خانه غرق در کثافت بود و کتش حیف بود. برش داشتم و بدون اینکه بوسه‌های او روی گردنم حواسم را پرت کند کت را سه بار تکاندم و گذاشتم روی چهارپایه دم در. بعد یادم افتاد چهارپایه از زمین هم کثیف تر است. چون هربار که می‌خواهم بندهای چکمه‌ام را ببندم پایم را روی چهارپایه می‌گذارم. چکمه‌ هایم همیشه گلی و مرطوب است. دوباره خم شدم و او را هم با خودم خم کردم. جوری رفتار می‌کردم که انگار این درگیری برای پیدا کردن جای پاکیزه برای کت قسمتی از پیش‌درآمد هم‌آغوشیست. کت در دستم، دستش دور کمرَ کشیدمش سمت آشپزخانه. کت را گذاشتم روی پیشخوان. یعنی فهمید که بخاطر کت کشیدمش؟

روی پیشخوان. خدای من؟ در این خانه کاسه توالت هم از آن پیشخوان تمیزتر است. تلاش کردم تمرکز کنم روی پیدا کردن گواهینامه و اسمش. درهرحال اگر کیف پولش در شلوارش نباشد برای رسیدن به پیشخوان باید از جلوی حمام بگذرم. اگر همانوقت بیرون بیاید می‌گویم می‌خواستم کتت را بردارم که کثیف نشود. او دیگر انقدر من را می‌شناسد که بداند چقدر تمیزی کتش برایم مهم است.

سوت نمی‌زند ولی صدای دوش آب هم نمی‌آید. نصف تنم را از زیر ملافه می‌دهم بیرون تا آماده باشم. در حالت آماده باش دوباره تلاش می‌کنم اسمش را به خاطر بیاورم. هیچ چیزی در خاطرم نیست. حتی آوای اسمش یا یک حرف. هیچ. ناگهان صدای آب قطع می‌شود. دیگر نه سوت می‌زند نه صدای آب شیر پایینی وان را می‌شنوم. داد می‌زند. شامپو تن داری؟ جوابش را نمیدهم. می‌خواهم دوباره صدایم کند. سکوت می‌شود. شاید درحال فکر کردن است. دوباره داد می‌زند عزیزم شامپو تن داری؟ جواب نمی‌دهم. بازهم سکوت. سردش نمی‌شود برهنه وسط حمام وقتی شیر آب هم بسته است. حمام شوفاژ ندارد. عشقم شامپو تن یا صابون داری؟ سکوت می‌کنم. لای در حمام را باز می‌کند. نگاهم می‌کند که روی تخت دراز کشیده‌ام. برهنه، نیمی از تن زیر ملافه سفید و باقی بیرون. نور مورب پنجره از لای پرده بسته رویم تابیده. جوری رفتار می‌کند که انگار سوالش را فراموش کرده است. لبخند می‌زنم. می‌پرسد شامپو تن داری؟ می‌گویم من آوا هستم. می‌خندد جواب می‌دهد منم هم باربدم.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۶ دیدگاه

اگر اضطراب داری در پاکت باد بِوَز.

هیچ چیز شکل قبل نیست. نه آدمها، نه ساختمانها نه خیابانها و نه شهر. البته مگر نه اینکه شهر ترکیبی‌ست از آدمها و ساختمانها و خیابونها. شاید به همین دلیل هرچه بیشتر از هسته شهر بزرگ دورتر بشی این تغییر کمتر به چشمت می‌آد. مثلا در محله من که شمالی‌ترین قسمت شهر قرار داره و قبلا هم محله موسیقی زنده خیابونی و بارهای کهنه نبود چیزی انقدر عوض نشده. شاید فقط قبلا محل قدم زدن سالخوردگان خوش اخلاقی بود که روی موهای سفیدشون روسری نایلونی می‌بستن و امروز دیگه نیستن.

مرکز شهر ولی خیلی عوض شده. آدمها در پارکها یا هرجایی که چمنی سبز شده چادر زدن. آدمهایی کنار خیابون خوابیدن که از لباسشون می‌شه حدس زد تازه خیابان‌خواب شدن. مثل مردی که دیروز جلوی من راه می‌رفت. راه که چه عرض کنم بیشتر به طرق مختلف جا‌به‌جا می‌شد. گاهی می‌‌خوابید روی زمین و می‌خزید. گاهی دیوار رو می‌گرفت و خودش رو می‌کشید جلو. گاهی چهار دست و پا. نمی‌تونستم بفهمم مسته یا کلا بدحاله. ماسک داشت و کُتی که تنش بود کت زمستانی نسبتن شیکی بود که برای هوای دیروز حداقل چهل درجه گرم بود. کثیف بود ولی خیلی نامرتب نبود. شکل آدمی بود که خونه داره ولی یادش رفته برگرده خونه شاید واقعا خانه‌ای داشت ولی دلش نمی‌خواست برگرده. دلم می‌خواست ازش بپرسم حالش خوبه ولی نپرسیدم. قبلا می‌پرسیدم ولی من هم شکل قبل نیستم. من هم قسمتی از شهرم. عوض شدم. حس سرخوشی قبلی رو ندارم حتی با اینکه کمتر خسته‌ام. انگار از حضورم در شهر انرژی می‌گرفتم. شاید چون لبخند نمی‌زنم. چرا لبخند نمی‌زنم چون دهنم پشت ماسک پنهان شده و صرف نمی‌کنه به چروکهای دور چشمم اضافه کنم بابت لبخندی که دیده هم نخواهد شد. از آدمها می‌ترسم. از آدمهایی که هیچوقت ازشون نترسیدم. حس می‌کنم دوستم ندارند چون نگرانند که ویروس داشته باشم. نه فقط من رو که همدیگر رو. برای هم دیگه همشهری نیستیم یک ناقل بالقوه‌ایم.

خیلی از مغازه‌ها بسته شدن. خیلی‌هاشون رو با چوب پوشوندن یا از تو به شیشه‌ها روزنامه زدن و روی روزنامه‌ها نوشتن برای اجاره یا برای فروش. بوی شهر عوض شده. خیابون ملکه از همیشه خلوت‌تره. هر چند مغازه یکبار تبدیل به علف فروشی شده. به خلوتی یکشنبه ظهر شهر نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم جای اینها رستوران یا گردنبند فروشی باز خواهد شد؟ کی الان دیگه یک رستوران خسته رو در یک قسمت خسته و خلوت شهر اجاره خواهد کرد؟ کسی گردنبد می‌خره؟

یکی می‌گفت حتی اگر روزی واکسن کشف بشه هم شاید دیگه اداره‌ها باز نشن، شاید شهر عوض بشه. سعی می‌کردم خوشحال باشم بگم به به چه اتفاق خوبی و امیدوار باشم تمام رستورانهای خسته و بسته بشن دوچرخه ساز یا هرچیزی که شهر امروز بیشتر لازم داره، ولی نبودم. عادت کرده بودم به همون شلوغی صبحها به بدو بدو ساعت ناهار کار. به حرفهای تکراری و شوخی‌های خنک و کوتاه کارمندی. به ورزش سریع و قهوه سرپایی. به شهری که زنده بود و خروشان. شهری که نمی‌ترسید، شهری که آدمهاش به هم لبخند می‌زدن. نه این شهر. این شهر رو نمی‌شناسم. شهری که انگار دلشوره پاییز رو داره. نمی‌دونه امسال با زمستونش چه کاری باید بکنه. این همه آدم بی‌خانمانش رو کجا پناه بده. آدمهای تنهاش رو چطور از تنهایی در بیاره. آدمهای بیکارش رو چطور دوباره برگردونه سرکار. بچه‌ محصل‌ها رو چطور از تنهایی خونه‌ها نجات بده. شهر انگار دلشوره داره و این دلشوره معلومه و تنها کاری که از دست من براش برمی‌آد اینه که مثل قبل بازهم در پیاده‌روهاش راه برم تا بدونه تنها نیست. مثل روزهایی که من دلشوره داشتم، تنها بودم، می‌ترسیدم و اون من رو تنها نگذاشت.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۱ دیدگاه

یک قاشق مرباخوری خردل

در عقب را باز کردم. ظرف خاکستر مادرم روی صندلی عقب بود. همسرم کنار ماشین ایستاده بود و حرکات کششی می‌کرد. سه ساعت رانندگی بدنش را خسته کرده بود. ظرف را برداشتم. گرم بود. با اینکه صبح زود راه افتاده بودیم ولی بازهم آفتاب ماه اوت داغش کرده بود. گفت کمک می‌خواهی؟ گفتم نه. تا ساحل دویست متری راه بود. بلد نبودم سرعت قدمهام را تنظیم کنم. عادت دارم به تند راه رفتن. همیشه عجله دارم. حتی وقتی می‌روم قدم بزنم بازهم تند راه می‌روم. چندمتر اول را تند راه رفتم و بعد فکر کردم سرعتم بی‌احترامی است به مادرم. قدمهایم رو کند کردم. پشت کفشم رو لگد کرد. معذرت خواست.

هنوز ساعت ده نشده بود ولی هوا داشت دم می‌کرد. از صبح فقط یک لیوان قهوه خورده بودم که اشتباه بود. قلبم تند می‌زد. دلم می‌خواست زودتر تمام شود. برگردم خانه و بخوابم. نه دلم می‌خواست هیچوقت تمام نشود. خاکسترها را که در آب می‌ریختم دیگر واقعا مادر تمام شده بود.

سه ساعت رانندگی تا ساحل اقیانوس خسته‌ام کرده بود. می‌شد خاکستر را بریزیم یا همانطور که در برشور موسسه سوزاندن جنازه نوشته بود، بسپاریم به دریاچه نزدیک خانه ولی فکر کردم اقیانوس ابهت بیشتری دارد. به راه فکر نکرده بودم. راهی که با خاکستر جنازه می‌روی راه راحتی نیست. برای انتخاب موضوع برای حرف زدن یا انتخاب موسیقی گوش کردن دچار وسواس بودیم. حس می‌کردم سکوت تنها راه درست ادای احترام به خاکستر مادری است که روی صندلی عقب تشعییع می‌شود ولی حساب وزن سنگین سه ساعت سکوت را نکرده بودم. خودش رادیو را تنظیم کرد روی کانال محلی. کمی اخبار گوش کردیم و بعد رادیو شروع کرد به پخش کردن آهنگهای شاد. خاموشش کرد.

باید حرفی می‌زدم. برایش از وسواسم در جستجو و انتخاب شرکت سوزاندن جسد گفتم. گفت دلیل اینهمه وسواس را نمی‌فهمد در انتخاب اینجور خدمات جز قیمت چه فاکتور دیگری می‌تواند مهم باشد وقتی خروجی همیشه ثابت است. از خروجی احتمالا منظورش خاکستر بود. داستانی که درمورد شرکتی که جنازه‌ها را برای مصارف تحقیقاتی می‌فروخت و به بازماندگان خاکستر چوب تحویل می‌داد را تعریف کردم. خودش را علاقه‌مند نشان داد. گفت خاکستر چوب؟ چه عجیب که زودتر مچ صاحب کلاشش را نگرفته‌اند. گفتم لابد نفهمیدن. آدم از کجا تشخیص بدهد خاکستر چوب است یا انسان. تو خاکستر انسان دیدی؟ گفت نه ولی فکر می‌کنم سفیدتر باشد نه؟ خاکستر مادرت سفید بود؟ گفتم بود. دروغ گفتم. نگاه نکرده بودم ولی حس کردم می‌خواهد قبل از ۳۰۰ کیلومتر رانندگی از اصل بودن خاکستر مطمئن شود. احتمالا نگران است به ساحل برسیم و تازه بفهمیم خاکستر چوب را بهمان انداخته‌اند. گفتم این شرکت خیلی معتبر است. گفت قطعا. می‌شد جای همه اینکارها مادر را دفن کنم در گورستان نزدیک خانه ولی قبر خیلی گران بود و ما داشتیم برای خرید خانه پس‌انداز می‌کردیم. برای مادر هم فرقی نمی‌کرد. رادیو رو دوباره روشن کرد.

کنار ساحل ایستادیم. دستش را دور شانه‌ام انداخت. گفت آماده‌ای؟ گفتم آره. روشهای پخش کردن خاکستر روی آب را جستجو کرده بودم. با آرامش خاکستر را در آب ریختم. باد خاکستر مادر را پخش کرد. از دور لابد شکل کودکی بودم که در ساحل ماسه‌بازی می‌کند. خیلی زودتر از آنکه فکرش را می‌کردم ظرف تهی شد.

هوا گرمتر شده بود ولی سردم بود. تا ماشین دستم را گرفت. گفتم فکر کنم اشتباه کردم، باید دفنش می‌کردم. گفت مادرت خودش گفت که برایش فرقی نمی‌کند. گفتم برای او شاید ولی من بعد از این کجا سراغش را بگیرم. موهایم را بوسید و گفت کار درست را کردی. ظرف را از دستم گرفت و در صندوق عقب گذاشت. ساندویچی از کیف ناهار پشت ماشین برداشت. گفت تو نمی‌خوری؟ گفتم نه اشتها ندارم. تکیه داد به ماشین. روبرو اقیانوس بود. اقیانوسی که مادرم را در خودش حل کرده بود. حس می‌کردم وسط شکمم سوراخ شده است. ساندویچش را نگاه کردم. گوجه و پنیر را بادقت بریده بود و لایه لایه بین ورقه‌های کالباس گذاشته بود. ساندویچ را صبح درست کرد. وقتی من با ظرف خاکستر در ماشین نشسته بودم. ماشین را روشن کرد و گفت هستی من بروم یک تکه نون پنیری چیزی برای راه بیاورم ضعف نکنیم؟ گفتم من اشتها ندارم ولی زود باش. گفت زود میام.
ساندویچش یک ساندویچ ایده‌ال بود. هیچ نقصی نداشت. نان با دقت برش خورده بود. معلوم بود هیچ عجله‌ای درکار نبوده. خیارشورها نازک و یکدست ورقه شده بودند. از رطوبت درست و زرد رنگ لبه‌های داخلی نان معلوم بود دقیقا یک قاشق مرباخوری خردل زده است نه کمتر و نه بیشتر. ساندویچ را سمتم گرفت و گفت. یک گاز؟ گفتم نه. گفت عزیزم اگر خوب نیستی می‌خوای بشینی توی ماشین؟ الان راه می‌افتیم. گفتم باشه. راحت باش. عجله‌ای نیست.
و فکر کردم فردا ترکش می‌کنم.

منتشرشده در داستان | برچسب‌شده | ۹ دیدگاه

ایست

وسواس ترمز دارم. با اینکه هیچ خاطره یا تجربه‌ای از ترمزی نگرفته هم ندارم مدام نگرانم ترمز نگیرد. مدام نگرانم از اینکه ترمز نگیرد حتی وقتی حرکت نمی‌‌کنم. از تمام ورزشهایی که لیز خوردن را تقدیر می‌کنند متنفرم :اسکی و اسکیت و سورتمه و رانندگی در زمستان یا کرلینگ. به هیچ لاستیک زمستانی یا تکنولوژی ترمزی اطمینان ندارم. در زمستان تورنتو هرچیزی می‌تواند لیز بخورد. هرچیزی می‌تواند آنجا که من اراده می‌کنم بایستد نایستد. از قدمهایم بگیر تا ماشین از عشق‌ها تا نفرت‌ها.
بعضی آدمها گویا سر خوردن را دوست دارند یا حداقل بلدند مهارش کنند. من نمی‌توانم. سر که می‌خورم حس می‌کنم اینجا پایان است. انقدر خواهم رفت که بخورم به زنی که با کالسکه از خیابان رد می‌شود. حتی گاهی زنی در خیابان نیست ولی وقتی سُر می‌خورم فکر می‌کنم زن حتما سَر خواهد رسید و من زیرش خواهم کرد. خداوند اصطکاک را برای من نگه دارد.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۳ دیدگاه

روایت چای و شکلات یا تلاش برای تولید تعابیر عاشقانه در زمان تنگی

یک. آدمهای عادی شکلات محبوبشان را نگه می‌دارند برای وقت چای. صبر می‌کنند تا چای دم بکشد بعد آرام آرام چای را با شکلات می‌خورند. من چه می‌کنم؟ شکلات را باعجله و بدون لذت و سرپا کنار کابینت می‌خورم و بعد برای فراموش کردن غم حرام کردن شکلاتم یک لیوان چای غلیظ می‌نوشم. گاهی هم ویسکی.

دو. مرد و زن در پارک روی نیمکت نشسته بودند. هردو مجهز به ماسک.از صورتشان چیزی جز دو چشم در سایه پوست پلک چروک و یک جفت ابروی خاکستری معلوم نبود. مرد داشت برای زن آواز می‌خواند. به زبان چینی.
شاید هم برای خودش می‌خواند و شاید زن ذله شده بود از صدای آوازخواندش و من عادت کردم که هر چیزی رو به رومانس تعبیر بکنم.

سه. به مادرم گفتم فلان فامیلتان در اینستاگرام بهم گفت که دلش خیلی برای من تنگ شده است. گفت غلط کرد. ده سال است حال من را نپرسیده. هروقت دلش برای من تنگ شد حق دارد دلش. برای تو تنگ بشود. اول مرغ بود بعد تخم مرغ. و اینجور بود که مساله کلیدی فلسفه خلقت حل شد.

چهار. گفت گاهی می‌روم عکس دوست دختر کنونی ماضی‌یارم را نگاه می‌کنم تا زجر بکشم. گفتم چیز عجیبی نیست من هم دندانم درد می‌کند و دندانپزشک‌ها تعطیلند ولی مدام یک چیز شیرین را با آن دندانی که درد می‌کند می‌خورم تا دردش ده برابر بشود.

پنج. به زندگی کنونی عادت کرده‌ام به کلش نه به چیزهای لش‌کردنی‌ و رخوتش. به چرت کوتاه بعد ناهار. به خستگی مدامی که قصد هم ندارم کاری برایش بکنم. به اینکه به خودم حق می‌دهم هرچیزی را بیاندازم گردن خانه‌نشینی. از اتو نکردن لباسها بگیر تا مدام دمب اسبی کردن موهایم یا نصفه در خاک کردن بوته نعنا تا ابراز نفرت علنی از بعضی و ورزش نکردن و نخواندن و ننوشتم.

شش. گفت هستی ساعت شش به وقت شما بهت زنگ بزنم. گفتم هستم. الان ساعت چهار است و دو ساعت وقت دارم فکر کنم ساعت شش از چه حرف بزنیم. هیچ سوژه‌ای برای حرف زدن نیست. هیچ چیزی ارزش حرف زدن را ندارد و من دیگر حوصله حرف زدن از واکسن یا چقدر قرار است دنیا اینطور بماند را ندارم. شاید در مورد دوچرخه حرف زدم.

هفت. اگر شکلاتم را جلوجلو نخورده بودم الان مجبور نبودم این چای تلخ را خالی قورت بدهم.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۳ دیدگاه

ناحال

قرنطینه باعث شده بفهمم هیچ ارتباطی با زمان حال ندارم. هیچ. مدام دلتنگ چیزی موهوم در گذشته‌ام یا درحال برنامه‌ریزی برای هدفی در آینده. قبلا معلوم نبود. شاید فکر می‌کردم تقصیر سرعت زندگی‌ست که مدام دلتنگی گذشته‌ای را می‌کنم که تصور می‌کنم کندتر بوده یا زیباتر بوده یا آرزوی آینده‌ای را می‌کنم که قرار است بعد اینهمه دویدن به آن برسم،آرزوی آینده‌ای که فکر می‌کنم از امروز زیباتر است و قرارم در آن آینده بیشتر. آرزویی که انقدر هم زیباتر نیست از امروز. در آینده من بالاخره خانه در محله محبوبم خریده‌ام ولی حواسم نیست در همان آینده بچه هم بزرگ شده و رفته. همان بچه‌ای که در زمان حال روی مبل روبروی من نشسته ولی جای بوسیدنش عکسهای دوسالگی‌اش رو نگاه می‌کنم و آه می‌کشم.
در گذشته تهران را آنطور تصور می‌کنم که هیچوقت نبوده حتی هر رابطه‌ای در گذشته را هم مثل تهران تجسم می‌کنم. عشق‌ گذشته را غلیظ و عمیق و احتمالا فقط با استناد به خاطرات یکسال اول بخاطر می‌آورم. بدون دردها رنج‌ها سردی‌ها اشکها. قبل از اینکه دچار عارضه فراموش کردن زمان حال بشوم و غایب بشوم از حال به گذشته به آینده. 
عارضه عجیبی است. هیچوقت به اندازه این روزها متوجه‌اش نشده بودم. بیمارم؟ حس می‌کنم تازگی حتی در آینه هم تصویر امروز خودم را نمی‌بینم. یا حسرت آن تصویری را می‌خورم که هیچ برتری به تصویر امروز ندارد صرفا در گذشته است و یا برای فردایی برنامه‌ریزی می‌کنم که دیگر شکل امروز نباشم. و بین این دلتنگی و حسرت امروز هم تمام می‌شود و بچه بزرگ می‌شود، کنار چشمهایم چروک می‌شود، خانه کهنه می‌شود و عشق به آرشیو یک تلفن قدیمی می‌رود که او هم خاک بخورد.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۴ دیدگاه

ده

هفت ماه بعد از نهمین سالگرد ازدواجشان تصمیم به جدایی گرفتند. همه چیز بسیار ناگهانی اتفاق افتاد. نه آنقدر ناگهانی, قبلش چندبار دعوا سر بی عرضه بودن؛ چندبار بحث در مورد بی خاصیت بودن معاشرین و دوستانشان؛ چند بار قهر سر فراموش کردن روز زباله ها, آب دادن گلدانها, لق بودن ققسه های انبار,بد مستی, نپختن کدوها قبل از پلاسیده شدن و آخر سر یکی دوبار مستی و لاس مختصر با همکارها و یا دیدن ولمس تصادفی معشوقی از یاد رفته در مهمانی و یا شنیدن چند تعریف جنسی از یک هم کلاسی جوان کلاس ورزش که یادآور لذت خواسته شدن بود, بعد کم کم تلاش برای همزمان به رختخواب نرفتن, رد و بدل کردن پیام و ایمیل با دوستانی که با خودشان میگفتند فلانی سینما را بهتر میفهمند, یا موسیقی را بهتر یا سیاست را , در صورتیکه اصلا مهم نیست چیزی می فهمد یا نه , فلانی صرفا حرف جدید می زند و دلبری میکند یا خریدار دلبریست. و آخر سر به زبان آوردن جمله معروف این رابطه کار نمیکند. 

 

همه چیز بسیار ناگهانی اتفاق افتاد. آنقدر که هیچکدام یادشان نیست چه کسی جمله “این رابطه کار نمیکند” را اول به زبان آورد. حتی یادشان نیست تا روز تحویل آپارتمان کدامشان کدام شب را روی مبل خوابید کدام یکی روی تخت. بخاطر ندارند چه روزی از هفته بود یا آخرین بار چه لباسی تنشان بود ولی یادشان هست اوایل پاییز بود. یک چیز دیگر را هم یادشان هست. موقع تفکیک کتابهای کتابخانه یک کوپن تخفیف اقامت در کلبه کوهستانی نوردیک مخصوص دهمین سالگرد ازدواج از لای یکی از کتابها افتاد. تخفیف زیادی نبود ولی بد هم نبود. زن گفت اگر پنج ماه دیگر صبر می کردیم ازدواجمان ده ساله میشد, فقط پنج ماه. مرد گفت وسط زمستان آدم با احمق باشد برود این کلبه. ضمنا چه فرقی دارد ده با نه. مریم گفت نه و نیم. نیما گفت هان, نه و نیم. واقعا فرقی با ده نداره. یک کم فرق داره البته. اون دو رقمیه این یک رقمی. مریم گفت دقیقا. ده انگار رابطه پخته تری بوده و خب جداییش هم پخته تر حساب میشه. نیما گفت شاید, آدمها برای ده بیشتر دلسوزی میکنند یا غصه میخورند تا نه و نیم. مریم کوپن تخفیف را انداخت در کیسه زباله سیاه آنطرف اتاق. 

 

همه چیز بسیار ناگهانی اتفاق افتاد ولی کاش پنج ماه دیرتر همانقدر ناگهانی اتفاق می افتاد.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۱ دیدگاه

چهارشنبه

اول فرودین سال هزاروسیصد نود و نه

 

اگر جمعه که بهمون گفتن دستک و دنبک رو ببرید منزل و تا اطلاع ثانوی از منزل کار کنید رو روز اول حساب کنید امروز یک هفته از “فاصله گیری اجتماعی” گذشته است. اسمش را البته خیلی شیک گذاشته اند, یک جوری که دردش معلوم نیست من بود میگذاشتم انزواطلبی اجباری.

انزوا طلبی اجباری برای من میتواند یک شکنجه باشد. چرا؟ چون برونگرام. برونگرای عادی هم نه. اصلا درون ندارم که بگروم به سمتش. چون تنها تفریحم پیاده راه رفتن در شهر است. قهوه خوردن در کافه ها. در نخ مردم رفتن. برونگرایی حاد. اسبق یک دوست قدیمی وسط تحقیرهایش یک صفتی برای من و دوستم به کار می برد که میگفت شما ” شهوت معاشرت ” دارید. او این را میگفت که ما ناراحت بشویم. ولی ما خوشحال میشدیم. از اینکه یکی فهمیده بود دقیق ما چه حالی داریم خوشحال میشیدیم و مدام هرجا میرفتیم میگفیتم بله ما شهوت معاشرت داریم و بعد حمله میکردیم وسط معاشرت. الان اینطور نیستیم. حداقل من نیستم ولی بازهم یک حالی دارم که وقتی وارد مهمانی میشوم که هیچکس را نمیشناسم شکل خواننده موزیک راکی برخورد میکنم که خودش را از روی صحنه بر روی جمعیت پرت میکند. خودم را پرت میکنم وسط معاشرت. شهوتران معاشرت, اون منم. 

البته گفتم که الان به آن حادی نیستم. اصلا دروغ چرا یک مدت بود یک فاز لوسی هم برداشته بودم که کیفیت معاشرت من کو. حتی اوایل این انزواطلبی اجباری میگفتم بیا انقدر ناشکری کردی که اینجوری شد. بعد دیدم یونیورس با تمام بی عدالتی و حماقتش اینجوری کار نمیکند که برای تنبیه من که سر فلان تولد خودم را لوس کردم که صد نفر دعوتن من معاشرت کیفیتی میخواهم نه کمیتی کل جهان را تنبیه کند. گفتم که خیلی شهوتم کم شده ولی بازهم هرجور حساب کنید آن شهوت معاشرت را کبر سن تبدیل به نجابت معاشرت نمیکند. هنوز یک آتشی آن زیر زبانه میکشد که یا خدا. 

چی می گفتم؟

هیچی. چیز مهمی برای گفتن ندارم. واقعا باقی این نوشته هم خواندن ندارد چون اصلا نمیدانم کجا ممکن است تمامش کنم یا اصلا از چی بنویسم. کل نوشته های من در مورد فلان آدمی که در خیابان و کافه دیدم و همکار و اینهاست. در انزوای معاشرت از خودم باید بنویسم. یک نوشته درونگرا. کدام درون؟

 

در تمرین درونگرایی و پس از گوش کردن مفصل به صدای آبکشی روده هایم کمی هم برگشته ام سر خاطراتم. مثل آلبوم عکسها. همان که نسل ما در تهیه اش قصور کرد. هرکدام چندین هارد داریم که سالها خاک میخورند و آخرش با تمام خاطرات ما در یک اسباب کشی گم می شوند. جای آلبوم مغزم را ورق میزنم. چقدر خاطره دارم. حافطه ام مثل دخترعموم خاطرات را قیچی کرده است. هرجا خوب نیافتده ام, هرجا دارم گریه میکنم, را از عکس بریده برای همین وقتی به یک خاطره میرسم و نگاهش میکنم, زیباست, زیبا. کسی قرار نیست بعدش برود,حتی فقر را از صحنه های کودکی بریده است. اگر هم هست زوم شده است روی رقص مادرم با دستان گشوده وسط خانه ای که دو اتاق بیشتر نداشت با ترانه ای ترکی. زوم کرده است روی پدرم که برایم داستان تعریف می کند و هرروز من را پارک میبرد. چیزی از پشت صحنه معلوم نیست. زوم شده است روی مادرم و رژ لب سرخی که از لبهایش حذف نکرد و شاید لبهای سرخش بود باعث شد که من نفهمیدم از آسمان بمب میبارد و از زمین فقر و تحقیر و بدبختی. چرا چیزی از این قدرت زن در رنگی کردن دنیای خاکستری در من نیست. از رقصش. از زمزمه کردن ترانه آنهم کجا؟ داخل تاکسی. از خندیدنش به همه چی. از خوشحال بودنش با تنش, یا خودش. چرا؟

از عکسهای سرم میگفتم.  بین عکسها صحنه ای از غروب در بیابانی که دانشگاه ما وسطش بود و نور نارنجی عجیبی میتابید به حیاطی بسیار بزرگی که بوفه آنجا بود. با پانته آ روی پله ها نشسته بودیم. پانته آ پالتو سیاه نازک خیلی قشنگی تنش بود. شلوار جین آبی. کفشهای چرمی سیاه. ببین چقدر دقیق یادم است. پوست پانته آ خیلی خوب بود. در نور غروب حیاط برق میزد از خوبی. لیوان چای شفاف پلاستیکی را در دست گرفته بود و فوت میکرد که سرد بشود. کنارمان یک شکلات بود که منتظر بودیم بعد سرد شدن چای با چای بخوریمش. روزهای آخر هفته بود. بیشتر بچه های دانشگاه تا چهارشنبه ظهر کلاس برمیداشتند که بعدش برگردند تهران یا کرج. من ولی چون ریاضی یک افتاده بودم مجبور شده بودم تنها کلاس ریاضی یک که چهارشنبه عصر بود را بردارم و شب برگردم تهران. پانته آ بخاطر من مانده بود. دانشگاه خیلی خلوت بود. برای همین مجبورمان نکرده بودند برویم از آن یکی بوفه که مخصوص دختران بود و در دانشکده علوم انسانی بود چای بگیریم. از پنجره یکی از پسرهای معماری معلوم بود که وسط سرسرای دانشکده نماز میخواند. تقصیری نداشت. قصد خودنمایی نداشت. دانشگاه مسجد و نمازخانه داشت به چه بزرگی ولی خب معلوم نبود کدام نهاد یا کدام مدیر خودشیرین تصمیم گرفته بود نمازخانه مردان را قفل بزند و موکت های بویناکش را پهن کند وسط سرسرای دانشکده مهندسی که نماز خواندن را در چشم دیگران بکند. فکر کرده بودند لابد اینجوری تبلیغ عبادت میشود یا حداقل آنهایی که نگران پذیرش فوق لیسانس هستند شاید مجبور شود برای تظاهر جلوی دیگران هم که شده وسط سرسرا قامت ببندند. 

 ما البته منتظر سرد شدن چایمان بودیم. پسری که نماز میخواند را میشناختیم. قد بلند بود و کوه نورد با موهای جعد دار آشفته و استخوانهای ابرو برآمده. هم ورودی ما. رشته معماری. شلوار جین تنگ قشنگی پوشیده بود. اجازه بدهید با جزییات توصیفش کنم. چون واقعا قشنگ بود. عکس بدون او ناقص است. کاری نداریم که. همه محبوسیم در خانه پس چه کاری زیباتر از توصیف هم دانشگاهی خوش قد و بالای من. پیرهن سفید مردانه بی یقه هم تنش بود. چه سالی؟ سال هفتاد و شش. الان بله همه جا از این پیرهن ها ریخته ولی آن موقع یکی تن این پسر بود یکی تن ولایتی وزیر. که خب او کجا و ولایتی کجا. 

عجیب است. من لباسها و بوها را با جزییات به خاطر دارم. مکالمات را ابدا. گاهی مکالمات را روی پیراهن سفید کسی میسازم. فکر میکنم آن پیراهن سفید این را میتوانسته بگوید که شاید اصلا در آن لحظه چیزی نگفته باشد. اینجا نیاز به مکالمه نیست. پیراهن سفید داشت نماز میخواند. صدایش را نمی شنیدیم. ژاکت سورمه ای نازک و شل بافتی رو پیراهن تنش بود که روی آرنجش جیر قهوه ای دوخته بودند. جورابهایش رنگی بود و موهایش آشفته و تابدار. نور کج و نارنجی غروب از پنجره غربی سرسرا تابیده بود بهش. فکر کنم بعدا یکی از این کارگردانهای مدل حاتمی کیا که عشق پیوند زدن مذهب با زیبایی و مدرنیته را دارند در یکی از فیلمهایش از همچین صحنه ای استفاده کرد. حتما کرد. احتمالا جای ما دوتا هم دوتا دختر چادری  اختیاری, چشم سبز/آبی گذاشت که نجیبانه مرد را نگاه میکردند.  به قصد ازدواج . ما چادرمان مثل حجابمان زوری بود, قصد ازدواج نداشتیم و چشمانمان قهوه ای بود.

ولی دقیق اگر بگویم پانته آ که داشت چایش را نگاه میکرد من هم  روبرویم را نگاه میکردم. سال بالایی از گروه معدن آنطرف حیاط ایستاده بود با کت جیر کهنه. پلیور یقه اسکی کاموا ضخیم سبز یشمی  و شلوار جین آبی. پوتینهای بنددار کهنه قهوه ای. پوستی بسیار سبزه با موهای مجعد قهوه ای.  داشت کتاب میخواند و سیگار میکشید. به چشم نوزده ساله ام زیباترین مرد جهان بود و بود. پانته آ گفت. فکر کنم این هم ریاضی یک رو افتاده با تو کلاس داره. گفتم محاله . یک سال از ما بالاتر بود پس میشد سال دوم ترم چهارم و خب اگر هنوز درگیر ریاضی یک بود یعنی فاجعه ولی از تجسم همکلاس شدن با او دلم ریخت. اسمش را بلد نبودیم. پانته آ بهش گفت چهارشنبه.لابد چون اولین بار چهارشنبه دیدیمش. نمیدانم چرا شکل رابینسون کروزئه روی آدمها اسم میگذاشتیم. 

همین. اینهمه نوشتم که بگویم این خاطره را یادم آمد. کل این صحنه را با این جزییات. کتابی که دست چهارشنبه بود را یادم نیست. یادم هست نازک و دست دوم طور بود. درسی نبود.کل خاطره شکل یک عکس زنده بود. شکل این عکسهایی که آیفون میگیرد. چند حرکت کوتاه در عکس هست و باقی ثابت. مثل فوت کردن پانته آ بر روی لیوان چایش و بخار لیوان و بیشتر نه. نور نزدیک غروب و پالتو پانته آ. هیچ چیزی از خودم یادم نیست. یادم نیست چی پوشیده بودم. یادم نیست کدام کیفم را داشتم. فقط یادم هست که یکهو درد چهارشنبه دیرتر از باقی به تهران برگشتن از دلم رفت. چهارشنبه سیگارش را روی آجرهای دیوار خاموش کرد.به ما لبخند زد. کتابش را گذاشت در کیف چرمی کهنه رو دوشش و برگشت داخل دانشکده. همه جا بوی بیابان میآمد. بوی کود و چوب سوخته ای که حتی نمیدانی کجای بیابان دارد میسوزد ولی بوی سوختش را همیشه می شنوی. بوی عطر ملایم پانته آ. چراغهای حیاط دانشگاه روشن شدند. گرما ریخت در دلم. پشت خاطره را نگاه کردم. با خط بد نوشته بودم “اولین بار که عاشق شدم”.

 

برای گذراندن این روزها باید بنویسم. شاید خیلی نخوانمشان. فقط بنویسم. بعد این دوران انزوای اجباری میخوام همه رو دعوت کنم خونه ام و بهشون نشون بدم توی ساقه لاله ها سوزن نکردم و خودشون سرپان. بعد این دوران میخوام شیرجه بزنم روی معاشرت. میخوام در تمام کافه های شهر شراب بخورم. میخوام چی؟ میخوام نصف لذتهایی رو که وقتی میشد رفت کافه و رستوران و مهمانی رفت ببرم؟ 

ولی مگه همون وقت نق نمیزدم. به یک چیز دیگه؟ به اینکه چقدر مهمانی باید بروم. مثل همین الان. مثل اینکه الان اینجا نشستم و مهرداد داره لباسهای رو بند رو تا میکند و حالا دارم نق در خانه ماندن را میزنم. نباید بروم بغلش کنم؟ شاید فردا بگویند از عزیزترین و نزدیکترینها هم باید فاصله بگیرید.  بروم تا دیر نشده. 

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۵ دیدگاه

او رفته با صدایش اما

‎خشک آمد کشتگاه
‎در جوار کشت همسایه.
‎گر چه می گویند: ”می‌گریند روی ساحل نزدیک
‎سوگواران در میان سوگواران.”
‎قاصد روزان ابری، داروگ! کی می‌رسد باران؟
‎داروگ – نیما یوشیج

‎جورج می‌گفت در زمان آن مریضی عجیبی که در آن سالی که زمستانش خیلی سخت بود گرفتارش
‎شده بوده حس می‌کرده پاهایش صد کیلو شده اند. هرکدام. سر جمع می شود دویست کیلو. من تابستان همان سال دیدمش بعد شش ماه. خوب شده بود. انقدر خوب که پابرهنه روی چمن ها جلوی در راه میرفت. پاهایش ورم کرده بودند. به اندازه پای فیل. هرچند که من تا به حال پای فیل ندیده‌ام. خود فیل را هم. پاهایش کبود بودند و ورم کرده ولی راه می‌رفت. سخت. پس سبکتر از صدکیلو باید می‌بودند، روی هم. گفت متوجه نشدی که من شش ماه است از خانه بیرون نیامده ام؟ نگفتم نه.حقیقتش این بود که متوجه نشده بودم. تمام آن پاییز و زمستان حواسم به خودم بود و بچه‌ام.به بچه‌ام که نفهمد چه زمستان سختی را می‌گذرانیم و به خودم که حس میکردم از درون متلاشی شده‌ام.

چرا نوشتم متلاشی؟

‎با استناد به دماسنج این زمستان ولی سخت نبود. سرد نبود. سوز نیامد.حتی بچه تب نکرد. برف زیاد نداشت و پاهای جورج همان ماند که باید. ولی به این چیزها نیست. این زمستان از زمستان آن سال و هرسالی که یادم می آید سیاه تر بود.

‎بود؟ هست؟

‎گفتم دست کثیف رو نکن توی چشمت. مگر نمی‌بینی همه جا میگن کرونا زیاد شده و راه انتقالش تماس دست آلوده با دهن ، دماغ و چشمه؟ گفت که شنیده بچه ها کرونا نمیگرن. گفتم اینطور نیست و همه میگیرن. گفت ولی اینجور که آمار نشون میده اگر من – که بچه
‎ام – اگر کرونا بگیرم نمی‌میرم،نه؟ (بله از آخرین باری که ازش نوشتم یکهو خیلی بزرگتر شده و نمیدونم چرا اینجوری حرف میزنه) گفتم نه نمی‌میری. بدن شماها مقاومه. رد میکنه ولی خب اگر مواظب نباشی ممکنه به دیگران که بدنشون مقاوم نیست انتقال بدی. گفت یعنی مثلا باعث بشم تو کرونا بگیری. گفتم یک همچین چیزی. چشم و دماغش رو چروک داد. هنوز چشمش می‌خارید لابد. پرسید بعد تو می‌میری؟ خواستم محکم کاری کنم که از زیر دست شستن در نره گفتم ممکنه. وحشت را در چشمانش دیدم. اومدم درستش کنم و به رسم تمام این سالها دوباره خودم رو رویین تن نشون بدم که گفت امروز اول مارسه. بیست روز دیگه مواظب باشیم زمستون تموم میشه. بهار بشه آنفلونزا کم میشه. کرونا هم یکجور انفلونزاست ، پس میره. مگه نه؟ گفتم اوهوم. حتما. گفت دماغم رو برام میخارونی؟

‎بهار میشه؟

‎بهار میاد. هرسال اومده و امسال هم حتما میاد. همون سال پاسنگینی جورج، همون سال تنهایی من، سال سایه‌ها، سال شیمی درمانی‌ها. مگه نیومد؟ این کوچه پر از گل میشه. همه این خونه‌ها چمن هاشون سبز میشه. زور بهار به پاییز و زمستون امسال که بقول نیما (جمالی) سال مرگامرگی بود هم میرسه. شک دارم ولی زور هزار بهار هم به داغی که پاییز و زمستان امسال در دلها گذاشت برسه. فکر کنم سالها بعد وقتی از امسال حرف بزنیم همه ماهایی که امسال رو زندگی کردیم بگیم نود و هشت؟ همون سالی که میلیاردها دست از صابون خشک شد، میلونها کیسه اشک از زیاده‌روی در گریه و تازه این در برابرهزاران هزار چشمی که به در خشک شد هیچ بود.

هیچ.

‎* از شعر ری‌را سروده نیما یوشیج

‎لینک در تلگرام

https://t.me/Piaderoublog/113

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۳ دیدگاه

دکتر برایان از دودکش بالا می‌رود.

الوعده وفا

دکتر برایان از دودکش بالا می‌رود. ۱۳۹۳

آیدا احدیانی

ویراستار: محسن آزرم

طرح جلد: آفرین ساجدی

عکس پشت جلد: سام جوانروح

لینک دانلود.

 

پ.ن. دانلود کتاب رایگان است و من راضی ولی اگر دلتان راضی نشد به مجانی خواندن به هر خیریه‌ای که دوست داشتید هرچقدر که دلتان خواست کمک کنید.

منتشرشده در دسته‌بندی نشده | ۷ دیدگاه